Meshwe: The taste of my childhood

Just like every kid who grew up or at least stayed in Saudi Arabia long enough to enjoy their food, I have missed the taste of the food I grew up eating. And ever since our family came to live here, I can say I haven’t had a taste of a real shawarma. I don’t know whose idea it is to put onions and cabbage and wrap it  bread together with beef or chicken, add some white watery sauce and call it shawarma. Obviously not someone who had tasted the real deal.
I stopped looking a long time ago and thought I that the chances of me getting a bite would mean, I’d have to visit to Saudi Arabia again. Not until I saw a post from a friend claiming she found a place selling exactly the same thing we grew eating. If this came from someone else, I would have dismissed it immediately. But since it came from a very reliable source, I just had to try it.

After watching Ironman 3, I convinced Rhoda and dragged my brother to try the place my friend recommended.


We found Meshwe at Il Mercato. They are open only on Fridays and Saturdays, 5PM – 4AM. As we approach the stall, I can smell the shawarma and got real excited. Initially, I thought the shawarma would be pricey if it is authentic, but their prices were very reasonable and the owner was very accommodating. She asked we were lived in Saudi and where we went to school. I found out that Chef Nathan Mounayer was a schoolmate and was just a year ahead of me. Though, I couldn’t remember him, his face did look familiar.

2013-04-27 19.46.41

2013-04-27 19.46.36

2013-04-27 19.46.45

We each ordered a shawarma (Pho80) and Rhoda got a shawarma plate (Php140) as pasalubong for her parents. Nathan’s mom and I chatted while our orders were made and even offered to take our picture inside the booth.


from left to right: Me, Chef Nathan, Yummy Chicken Shawarma, Jei (my brother) and Rhoda

 She also recommended we try the chicken fingers with Arabic fries (php125) claiming it tastes like Al Baik chicken. I got so excited that I think I was jumping with joy. My brother was so young back then that he didn’t have a clue what we were talking about. He cant remember eating anything called Al Baik and was silent the entire time.

2013-04-27 19.52.19

Chicken Fingers and Arabic Fries

Our shawarma was done and we found seats. A few seconds later, our chicken fingers came. We had one chicken finger each and dipped it into the garlic sauce. I was waiting for my brother to react when he tasted the chicken, he gasped and said it tasted like Broast chicken. I laughed and remember that Al Baik chicken was called Broast in Jeddah and Al BAik everywhere else in Saudi. It was nice to know that your taste buds could still remembere a certain kind of flavor you tasted more than a decade ago. I quickly explain to Rhoda what was happening while we enjoyed our chicken and garlic sauce. The fries were a little soggy but the flavor was still there. I’m taking Rhoda’s word that the seasoning and spices used were just right even if you aren’t used to the Middle East cuisine.

Nathan’s mom came over and asked us how the food was. We smiled and thanked her for bringing the food we knew from Saudi here in the Philippines. She was sweet enough to give us a tip, she may have noticed that one chicken finger each wasn’t enough to satisfy us, and told us to buy Jollibee’s Chicken Joy and she’ll sell us the garlic sauce next time we come back.

When she left, we attacked our shawarma… For a moment, I thought my brother and I were back in Jeddah until I heard a voice saying “Ang sarap!” and saw Rhoda. The large chunks of chicken, fries and pickles with the garlic sauce. It was perfect! Rhoda said that the pickles had a lemongrass flavor. I hated pickles and lemongrass, but I love their pickles. Rhoda later learned that they make their own pickles. Wow. Halfway through our shawarma, we were already planning on how to get our hands on the garlic sauce and pickles they were using by applying as OJTs or franchising (I asked and it seems that they are not yet ready for it yet). Haha.

With very full and happy tummies, we came back to the Meshwe to pick up Rhoda’s pasalubong. My brother and I were planning to buy shawarmas for our parents when we remembered that Mother’s Day is just around the corner. We plan to come back with our parents and celebrate Mother’s Day there so they could order whatever they want. Plus one bucket of Jollibee’s Chicken Joy of course. Haha.

I don’t think Rhoda will ever eat another shawarma again (like my brother and I), unless it came from Meshwe.

Dear Meshwe, I could never thank you enough for the wonderful experience of bringing me back to Jeddah in every bite. We will be back soon. Again and again.


Work that Body!

My brother wanted to try suspension training for a looong time (and this post will be quite long too). He convinced me to try it to improve my upper body and core strength which I desperately need if I wanted to learn to surf. 165559_184467488248917_3204969_n

I would say, we were lucky to try Kinematics at Cubao. Their studio was kinda hard to find at first since we are not very familiar with the area. We took the MRT station and got off at the Cubao Station. The studio is just walking distance from the station. Their studio is located at the end of North Road, inside the Scarlet Spa Compound. Just ask the receptionist where the studio is and you wont miss it!

We changed into our workout clothes (clothes I borrowed from a friend who runs) and found the studio a few minutes earlier than our scheduled time. We watched the different sets of exercise and I was ready to go home. It was just too much watching them, especially for someone who has no mind and body coordination. Tsktsktsk! Why did I let my brother talk me into this? Why?!

Before I had the chance to run and save myself, the workout ended and we were invited in by Stephen Paulino, our instructor for the day. We were interviewed and briefed about TRX. TRX is mainly composed of four parts: the anchor, the adjustable TRX rope, handle and foot cradle. Some TRX that can be bought in the market has a stopper and some don’t. The one we available at their studio had a stopper.


Basic rules in using TRX:

1. The ropes must never slack during the entire session. The exercises will mainly use your arms or legs pulling or pushing the TRX. Your arms and legs will do a lot of work but your core will be used throughout the session (that is if your doing it right).

2. Never do a set with your TRX ropes crossed.

3. To avoid injuries like rope burns, do not let the TRX touch your skin.

4. Do not use the ropes to balance your body while there is tension on the ropes. The friction will damage the TRX. And we don’t want that!

Seems like four is a magic number for TRX; there are four sets of exercises catering to different parts of the body with a minute of rest in between each set.

After completing the fourth set, Stephen was surprised that we actually finished the workout. Most of the first timers quit before the start of the fourth set. I guess competitive blood runs in the family and quitting is not an option. Good job to both of us! ^__^ It was tiring but fun. Thank you, Stephen!

For the next two days, my triceps, biceps, thighs and calves hurt a lot with a little tinge on my core muscles. I guess I was doing a lot of the exercises wrong then. Hahaha. This was addressed during our second time. Our instructor was Jon, Stephen’s older brother who owns the studio at Cubao. Stephen has his own studio at Katipunan and takes over Jon’s studio during Saturdays.

Jon is big on getting the form right (just like my favorite yogi master). He told us that he teaches fundamentals – the basics of TRX training while his brother, specializes at advance training for athletes. O__O

I learned I was doing the planking exercises wrong and I am prone to getting my back into more trouble. Also, I had A LOT of unused muscles that is why I couldn’t get the forms right. I was laughing so hard when Jon was trying to imitate what I was doing wrong and failing. When I started, I knew it would be hard because of my limited arm strength. Boy, was I wrong. TRX will push you to use every muscle in your body! I needed to use most of those muscles for the first time in my life. O__O

I learned so much during our second session but I was nowhere near getting the forms right. It was so different from yoga but both very beneficial to your body. My arms and legs are still burning a bit when doing the sets plus I was tired from work.

My biggest surprise came after the workout. Jon told us that we wont experience the same pain after our first TRX workout and I was skeptical. I was expecting not to be able to get up the next day but I got up without any problems at all. Wow!

For our third and last session, I encouraged Rhoda to join us but she sprained her ankle and passed going to class. Stephen is the instructor for our third session. Some of the exercises were changed to spice up our training a bit. It was a bit harder from the first and second time. We got tired easily and Stephen told us we looked like first timers during the exercise. Come on! Side planking? I can’t even get planking right yet! And I missed some of my favorite exercise but he assured us that the new exercises he introduced caters to the same muscles used on the exercises he replaced.

Even though it was more tiring than the other TRX classes we had, we didn’t experience any discomfort the following day. That’s good right? We hope we could come back. It was really fun. I miss TRX training already.

What I wanted in Kinematics TRX Suspension Training is the easy atmosphere. No pressure. No commitments, just show up whenever you want. The trainers (both Jon and Stephen) tries to develop a good relationship with all their students and try to really get to know them. At the end of sessions, I felt good meeting new people and felt at ease. Another plus for me is the variety of exercises in TRX. There is always something new to learn at TRX. I won’t advise you to go and practice TRX alone in your home after a few sessions in class. This extreme kind of training needs proper supervision to prevent you hurting yourself in the long run. And it is your trainer’s job to keep you safe during the training. 😀

Yoga promotes improvements within your own self, and is meant to be practiced alone. This is completely fine with me and I loved the peace and detoxifying effects of yoga. But once in a while it is good to meet new friends who encourages you to push yourself to your limits. They tell you how to improve your form without passing judgement, much like yoga. Great group of people to hang out with. I will definitely try be back (hopefully, Rhoda will be able to join us next time). A new item to add to my list I wanted to do. The list is growing longer! @__@

Bakery Fair 2013


Bilang mga ambisyosang mga ‘baker’ daw, pumunta kami ni Rhoda sa World Trade Center. Nagregister kami tapos pumasok na kami para mapanood si Ms. Penk Ching gumawa ng cake decors gamit ang gum paste. Ang galing. Grabe ang attention nya sa details.


May display din sila ng cakes at breads. Ang gaganda nung mga cake, tipong hindi mo makakain kasi manghihinayang ka masira. Haha.

Discounted ang mga gamit pang bake at binalak namin bumili ng silicon pan, rolling pin at whisk dahil ang mura. Sayang nga lang kasi every two years lang daw ang bakery fair. Gusto ko ng silicon pan na butterfly!

Hindi lang mga mata namin ang busog kung hindi pati ang aming mga tummy naging super happy din. Ang daming free taste na mga tinapay, na heaven para sa mahilig sa tinapay na gaya namin. May time pa na hindi na kami makakuha ng free taste kasi dalawang kamay namin may hawak ng pagkain at inumin. XD

Natutunan ko na kung pano gumagawa ng uber sarap na coffee bun sa isang demo! Ang iisipin ko na lang kung san maghahanap ng biscuit flour. Hmm…

Konting ikot pa para sa paghahanap ng matcha powder at Bensdorp. Success kami parehas sa paghahanap. Sa wakas, makakagawa na ako ng green tea muffin, green tea mochi cupcakes at madami pa. Si Rhoda naman makakagawa na ng chocolate cake. Yey!!!

Hindi gaya ng Travel Expo, mabilisang ikot lang ang ginawa namin sa Bakery Fair kasi may lakad pa ako after. Mas bet ko ang bakery fair kesa sa Goldilocks Cake Expo na pinuntahan namin last year. 🙂 Aabangan ang next Bakery Fair after two years!

Expo para sa mga kaladkarin

Kahit na wala kaming budget para magbook or magreserve ng package, pumunta pa din kami ni Rhoda sa Travel Expo sa SMX. Ang daming tao at ang haba ng pila sa mga airline booths. May nakita pa kaming familiar faces na nakapila sa PAL. Nakakawindang lang ng slight kasi sa US dollars yung prices ng karamihan ng flights. Hindi gumagana utak namin para magconvert. Haha.


Ang unang booth na sumalubong samin ay ang Japan booth na nakalista na na yung activities nila for the whole day. Binigyan agad kami ni ate ng list ng activities nila at kinakausap ako kahit hindi ko sha naggets. Kaya umikot na lang namin muna at nagdecide na bumalik sa booth sa oras ng mga gusto naming activities.


Nagpalista kami para sa picture with Hello Kitty, napanood namin yung Karate Demo, nasaktohan yung free taste ng Taiyaki, inantay ang Sushi making demo at Calligraphy Workshop. Pero ang main event (parang boxing lang?) ang pagpapapicture namin kay kuyang bishonen. Sumimasen, aniki… do you have? Hahaha. Pretty nya noh?

Kada ikot namin and dulo namin ay Japan booth lagi, parang may magnet lang na humahatak samin pabalik ng Japan booth. Hahaha. At hindi si kuyang bishonen ang dahilan ng pagbalik namin ha. Slight lang.

Sa Thailand booth naman, ito ang bumati samin.


Pinanood namin sila ateng sumayaw at mag lip-sync. Magingat sa mga makikinis na nilalang na nakikita nyo. Pag nagsalita yan magugulat kayo. Nawindang kami na talagang yun ang pinromote ng Thailand booth. At pag napapicture ka, kukunin nila yung kamay mo at ilalagay nila sa waist nila. Toroy! At may free Thai massage din pala.

Lunch time na. Ni-try namin ang chorizo burger at mushroom fries sa Pablo’s.


Winner ang sarap ng burger at mushroom fries! Sana may branches sila na malapit, kaso nung nagtanong ako, windang ata si kuya ang binigay sakin pang franchise na card. Hmmm…

At para hindi naman masayang ang pagpunta namin sa Travel Expo, naghanap na lang kami ng tour packages para sa Bohol namin this year. May nakita kaming kayak adventure na bet namin isingit sa hectic itinerary namin. Magagawan ng paraan masingit yan.

Napansin din namin ang Guam booth kasi may sumasayaw sa stage. Ang ganda ng mga kanta na tinugtog at sinayaw nila. Gusto ko matutunan yung sayaw nila na may arnis kasi parang ang saya saya ng sayaw at simple lang para sa mga taong gaya ko na walang mind and body coordination. And pretty ng isang dancer kaso hindi kami nakapagpapicture kasi kelangan umakyat sa stage at ang daming tao. Na-inspire tuloy kami pumunta ng Guam para maghanap ng magkapatid matutunan yung sayaw nila at sumayaw sa beach.


Sa Japan Airlines (JAL) booth naman may games at face painting sila. Naaliw ako sa isang game nila gamit ang chopsticks. May 5ng empty mineral bottles and pingpong balls. Gamit ang chopsticks ilalagay mo yung pingpong ball sa ibabaw ng bottle 1 tapos ililipat mo hanggang mo sa bottle 5. May 1 minute ka para matapos yung game tapos may prize ka. Nagalangan ako magtry kasi hindi naman ako expert sa pag gamit ng chopsticks. Nung trial ko, kung saan saan napunta yung pingpong balls kaya hindi na ako nagexpect nung tunay na game na. Surprise! Natapos ko sha in 1 minute ng sakto! Haha. May prize ako!

Ang haba ng pila sa face painting at habang nagaantay kami ng turn namin, napansin namin yung mga staff sa Guam booth. After ng butterfly painting ko at Sakura painting ni Rhoda, nag sign up kami sa Guam booth at nagpapicture kila Kuya. Sign up para saan kamo? No idea. Basta nagsulat lang kami para makausap sila kuya at magpapicture. Paraparaan lang yan. XD


Si Kuya na katabi ko, mabenta sa mga girls. Simula ng pagpila namin sa face painting hanggang sa pagkatapos namin, asa stage lang sha at nagpapapicture. Nung napagod naupo na pero nagpapaicture pa din. May kasama pang akbay ha! Ang haba ng hair! XD

After 6 hours, lumabas din kami sa expo at uminon ng milk tea dahil sobrang uhaw na kami kahit ang dmai naming busog.

Cobo: Awesome Possibilities

Cobo: Awesome Possibilities

Natuwa ako sa tagline nila na Awesome Possibilities, Everything is possible for one who believes. Ordinary lang yung tea nila pero ang winner yung sago nila. Magic sago na parang bubble wrap. Pag kinagat mo may juice sa loob! Bonggels! Ang galing. Kung malayo ang MOA para sa inyo, meron din pong Cobo sa Victory Mall sa Antipolo. Try nyo yung  Bubble Burst flavors nila. Dapat yung Bubble Burst ha. Yung iba kasi normal na sago lang.

Pauwi na kami ng madistract kami sa Chinese Painting Exhibition.


Ang gaganda ng gawa nila, merong scrolls, fans at light lantern.

Pagod much pero super enjoy naman ang Travel Expo. Hindi ko alam kung pano ako nakatagal ng 6 hours na nakatayo. O_O

Book launch and Movie weekend

Dulce and I went to The Morning Rush Book2 launch to get her books signed and to see the Kikay Barkada in person. We were in for a surprise. The line was so long and the orginazer of the event didn’t do a very good job keeping the event organized. There was no line and the even the security guards didn’t know where the start and end is.  We accepted the fact that we wont get Dulce’s books signed so we just waited to see the Kikay Barkada.


The Kikay Barkada  came from the top floor from the glass elevator and waved at the Rushers waiting for them. And what minimal order the event had was flushed down the toilet. We just stayed for a few minutes until the Kikays got settled down and when they got busy signing the books, we left and went window shopping.

And mall hopping. We changed venue because I was going to claim some tickets for next week’s agenda and I texted my brother for an early birthday treat. We watched Jackie’s last movie, Chinese Zodiac. He’s a big fan of Chan, ask him about any of Chan’s movies and he can answer you without batting an eye.


This is produced by no other than Mr. Jackie Chan himself. I was used to watching Chan’s movies and this man never failed to impress me. It is known to every fan that this man does his own stunts. I’m both happy and sad that he’ll be retiring after this and will be producing movies instead. Sad because his movies became a part of my childhood and I will really miss him but happy because it is just not right to be doing those stunts at that age. It worries me that he might seriously hurt himself (watch some of the stunts that went wrong during the credits, it was really scary when Jackie fell and couldn’t get back up and everyone from the set tried to help him), but all things said, the movie was GREAT! Chan using those hi-tech gadgets is something new to me. I was used to see him fighting using his hands and everything else inside the room (heh!) but those gadgets were really cool. I wanted to try the first stunt he pulled of in the movie.  I was so astonished and it looked so fun while watching it. It looked like I was watching Transformers instead of Jackie Chan movie. I really wanted to try that. Haha. I also loved the parachute thing in the maze. It was hilarious!

Just a minor rant though, parts of the movie was dubbed (still voiced by the same people) maybe it was just me, but I really am not a fan of dubbed movies.  That being said, it is a movie you’d want to watch for three or four times over. So, go and watch it. Definitely worth your time and money.

Bye JC. We will miss seeing you fight in the big screen using an umbrella, a couch, a picture frame and just about everything you could get your hands on but I look forward to the next movie you’ll produce. I have a good feeling about this new stuff. *sniff sniff* ^__^

P.S. After the movie there were cameras and some girl asking for comments about the movie. What the? It wasn’t even the opening day of the movie and I have never seen this what-can-you-say-about-the-movie thing being done to a foreign film. It happens alot to local films during its opening day. So when I saw the lights and camera I backtracked and hid behind Dulce . Wahahaha.


Bacolod – Shopping ng pasalubong (Day4)

Huling araw na namin sa Bacolod kaya ang agenda namin ay bumili ng pasalubong. Maaga ang flight ni Gel kaya maaga din kaming gumising para makabili ng pasalubong. After breakfast, dumeretso na yung mga pupunta pa ng palengke at kaming mga naiwan ay pupunta na lang sa Virgie’s. Dun na lang daw magkikita.

Ang problema lang, hindi alam ng mga locals dun ang Virgie’s kaya naligaw nanaman kami at nagpaikot-ikot sa bayan. Buti na lang nakasalubong namin sila Mi na nauna sa palengke at nakita din namin ang Virgie’s. At pagdating namin, sarado pa. Pinadaan kami sa likod para makapasok at makapamili na. Hongsosyal. Second time na pinagbuksan kami ng saradong tindahan. Panic buying kaming lahat. Haha.

Pagbalik namin ng Saltimboca, dumating na ang sundo namin pabalik ng Silay. Hindi na si Uncle Sam ang driver namin dahil pinagpalit nya kami kay Xian Lim. Tsktsktsk. Hinatid muna namin si Gel sa airport at bumalik kami sa Winbelle. Kumuha kami ng isang room para may lapagan kami ng gamit habang nagiikot sa city sa huling pagkakataon. Yung malaking room ang binigay samin ni ate para magkasya lahat ng gamit namin. Yan ang customer service! ^__^

Naghiwalay ang grupo, yung second group pinuntahan si Sir Mon habang kami ay magiikot nung mga hindi namin napuntahan nung first day.

First stop: Bernardino Jalandoni House Museum. Sa dami ng ancestral houses sa Silay, tatlo lang ang bukas sa public at ito na yung third. Php50 ang entrance fee at may kasama ng tour.

Pagpasok sa museum, medyo may kilabot factor na. Gusto ko na lumabas agad agad. Lalo na nung nakita ko ang kwarto na naglalaman ng doll collection ni Ms. Bella Galang. Oo, takot ako sa mga dolls…

Kating kati na ako umalis ng kwartong yun kaya umakyat na kami at hindi na namin inantay yung guide namin kasi nageentertain pa sha ng ibang guests.

Ang favorite ko ng Jalandoni house ay…

Santol Roots… Seriously…

Hindi na talaga namin tinapos yung tour at binalikan namin yung San Diego Pro Cathedral para dun sa mga hindi pa nakakadaan. Tapos hinanap din namin yung Cinco de Noviembre marker na nabanggit nung guide sa Jalandoni.

Tapos hinanap na namin ang Emma Lacon’s Pastries na across ng BPI na green gate. Bahay lang pala yun at walang kahit anong sign sa labas kaya good luck talaga sa paghahanap. Medyo hindi pa kami sigurado kung tama yung green gate na pinasok namin pero nung paakyat na kami ng stairs, naamoy na namin ang goodies sa loob. Ang bango bango!

Eto na ang Pili Squares… Magsisisi ang bumili ng half neto sa sobrang sarap. Kahit ito lang ang iuwi mong pasalubong, solve na.

Bakit ba half lang ang binili ko. Dapat mga tatlong whole….

Empanada and Panyo-panyo

Masarap din yung empanada. Half cooked pa lang pero pinatulan na namin, pwde naman i-fry or i-bake pagdating sa bahay. Binigyan din naman kami ng instructions kung pano lutuin pagdating namin sa Manila.

Fresh Lumpia

Winner din ang fresh lumpia nila kahit walang sauce. Bumili kami para kainin sa lunch. Dinaanan din namin ang El Ideal (sa wakas!) para matikman ang Guapple Pie. Masarap! To think hindi ako fan ng guava, natuwa ako sa Guapple Pie. Kaso medyo mahirap shang iuwi. Baka warag warag na pagdating mo ng Manila… Unless isang buo ang iuuwi mo…

Nauna na ang dessert bago kami maglunch sa Tama Plaza. Medyo malayo sha dahil sa tabi pala ito ng dagat. Fresh sea food!!! Yummmm!!!

Stuffed squid ❤

Sizzling squid

Mura na masarap pa. Good for two ang isang order. Kahit na nakapag dessert na kami, ang dami pa din naming nakain na squid at shrimp. Busog na busog kaming lahat sa pagkain at sa tawa. Ayus!

Kinontrata na namin yung isang van para daanan kami sa Winbelle ng 2pm para ihatid kami sa airport bago kami bumalik sa Winbelle. Konting kwentuhan kung anong nakita nung second group sa bahay ni Sir Mon.

2pm bumaba na kami para antayin si koya. Nagpapanic na kami kasi 230 na wala pa si koya. Buti na lang dumating sha bago kami maghanap ng ibang masasakyan papuntang airport.




Bacolod – Danjugan, Bacolod City Tour (Day 3)

Sorry uber late na yung post. Busy much sa work eh…


Check out sa Winbelle. Sa Bacolod City na ang punta namin sa araw na ito. 5am dumating na si Uncle Sam para dalhin kami sa Danjugan.  Dumaan kami sa drive thru para sa breakfast dahilt mahaba haba ang lalakbayin namin. Ang estimated travel time namin ay apat na oras lang naman. Given na past 5am na kami umalis sa Silay, nakarating kami sa Antol, Bulata nga mga 9am. Naks. Iba talaga ang powers ni Uncle Sam. XD

Boat ride for 30 mins bago marating ang Danjugan Island Marine Reserve and Sanctuaries.

Padating namin sa Danjugan, sinalubong kami ni Kuya Roger at may brief introduction tungkol sa Danjugan. Sayang daw kasi aalis na kami ng 2pm. Ang dami naming hindi makikita sa Danjugan. Dapat daw isang buong araw ang stay sa Danjugan. Sayang, gusto ko pa naman makita ang sunset sa Danjugan.

Nice! ❤

Maglalakad daw kami sa gilid ng dagat. Mababasa daw ang mga shorts namin kaya naghanda na kaming mabasa. Sabi ni Kuya Roger mababaw lang. Kaya nagtawanan kami nung umabot na sa dibdib namin yung tubig tapos yung isang kasama namin nagtreading na. Wahaha. Yun naman pala ang mababaw. XD

Sa dami ng iba’t ibang tawag sa mga area sa Danjugan, ang tatatandaan ko na lang ay ang Bat Cave. Ang daming iba’t ibang beach. Yung isa pinupuntahan daw ng mga sea turtle, yung isa naman binibisita ng mga baby shark pag summer. Gusto ko makakita ng baby shark!

The Bat Cave

Pagkatapos namakita ang sang katutak ng mga paniki, bumalik na kami para sa merienda na kasama sa package namin: Fresh buko saka turon.

Busog na kami at dumeretso na kami sa snorkeling at kayaking. Dahil limited ang kayak, salitan na lang. snorkeling muna kami.

Sobrang ganda ng snorkeling spots nila. Sayang wala kaming underwater camera. Yung guide namin sa snorkeling nakipaglaro pa kay Nemo. Kinuha nya mula sa ilalim ng dagat at dinala samin. May peek-a-boo pa kami kay Nemo! Cute! Tapos binalik din ni Kuya si Nemo sa ilalim. Gaya sa Carbin, may mga giant clams din na buhay! Ang dami daming kulay. Sabi nga ni Mi, pwedeng itapat sa Coron. Sa Coron daw madaming isda pero dito mas madaming klase ng isda. Yung iba nga daw dito lang nya nakita. This is  coming from someone na madami ng nakitang lamang dagat sa buhay nya. Haha.

Napagod na kami sa pagsnorkeling. Lumalakas na yung current at hindi na kami umaandar pag lumalangoy kami. Sinundo kami ni Mi ng kayak kaso mashado kaming mabigat ni Dha kaya ikinuha na lang nya kami ng tag-isang kayak. Lagot. Pano ako aaykat?

Mi: Dali. Sakay!

Rio: Pano? Babaliktad!

Mi: Hawak ko. Dali.

Rio: *half way na nakasakay* Hindi kaya!

Mi: Mabibitawan ko na. Dali!

Nakasakay naman ako, kaso nga lang nakadapa ako sa kayak. Ginawa kong surfboard ang kayak. Fail. Hahaha. Nung nakaupo na ako ng maayos, si Dha naman ang tinulungan ni Mi makasakay ng kayak nya.

Race daw. kaso gaya nung nangyari sakin sa CME, kung san san pumupunta yung kayak ko. Tapos hindi rin ako marunong magpark. After 10 years, naipark ko din yung kayak ko sabay sabi ng mga kasama ko na babalik na daw kami para sa lunch. Sheesh. Haha. Nagkayak na lang kami pabalik tapos yung mga nagsnorkeling sumakay ng bangka.


After lunch, medyo madilim na at umaambon na. Pinapili kami ni Kuya Roger kung anong gusto namin gawin, snorkeling sa ibang spot or sa beach na lang. Kung kanina lang hindi na kami makaandar sa paglangoy sa lakas ng current, napagkasunduan na nagpunta na lang kami sa isa sa mga beach ng Danjugan para mag pictorial at magpractice ng…

Hindi namin pinagtatawanan yung kasama namin na nalulunod…

At hindi din yan nagpapanggap na bangkay na lumulutang…

HAIR FLIP! Idol namin si Luke kaya nagppractice kami para sa next surfing experience namin. Hahaha. Masakit sa ilong ha. At tatlong beses nila akong inuto para gawin yun. Oo. Nagpauto ako ng tatlong ulit. Hahaha. At dahil hindi ginawa ni Honeylette ang hair flip, may utang siyang Calea cake samin.

Sayang walang maayos na picture para makita ang goal namin na hair flip.

Habang busy kami sa pagpractice ng hair flip, wala kaming kamalay-malay na nagpapatayan na yung mga kasama namin…



Oras na para magmerienda uli. Feeding program ito eh… Huling hirit bago kumain.


Bagbalik namin, nagbanlaw na kami tapos kumain ng biko. Bago kami umalis, sinilip namin yung isang area kung saan madalas nagmi-meeting ang mga government officials.

Ugali daw ng mga dolphin na pumunta sa shore pag may sugat sila at nararamdaman nilang mamamatay na sila. Natagpuan nila ang isang malaking dolphin (more or less 6ft) sa shore. Ni-try daw nila i-save yung dolphin ngunit wala din, namatay din yung dolphin. Nilibing nila ito. After ilang years, hinukay nila yung skeleton nito at sinabit sa ceiling. Sniff sniff… Yung necklace na nakasabit sa dolphin buto naman ng ahas.

Banlaw banlaw pa kayo ha… Lulusong din naman kayo sa marine clay na kulay green… Eeewwwness…

Pagbalik namin low tide na. Hindi makalapit sa shore yung bangka namin kaya bumaba na kami para maglakad. Ang sumalubong sa pagbaba namin ay napakalambot na marine clay. Si Cha may talent sa paglalakad sa marine clay. Kaming lahat hirap na hirap samantalang sha parang huling bumaba ng bangka at unang narating ang shore. Haha.

Nagkaubusan ng alcohol at wet wipes pagdating namin sa van ni Uncle Sam para matangal ang essence ng marine clay sa mga balat namin. Hinatid na kami ni Uncle Sam sa Saltimboca.

Gabi na kami nakarating ng Saltimboca (pics taken kinabukasan nung may araw na). Nagmamadali kami kasi hinahabol namin ang ANP Negros Showroom na nagsasara ng 7pm. Kaso hindi mashadong cooperative ang mga tao sa Saltimboca. Parang tinatamad silang ihatid kami sa mga room namin at ayaw din ibigay agad yung mga susi namin. Ayus sana yung ammenities kasi may pool at jacuzzi pa sila. Kaso sana mas welcoming yung staff. After 100 years, hinatid din kami sa rooms namin. Nilapag lang namin yung mga bag namin tapos gorah na sa Negros Showroom buti na lang walking distance lang ito sa Saltimboca.

Pagdating namin (705pm) sarado na. Kinatok namin at nakiusap kami sa isa sa mga staff na baka pwede kami sumaglit kasi maaga ang flight namin bukas at 9am pa sila magoopen. Sabi ni ate, try na lang daw namin sa Robinsons kasi mas late sila nagsasara. Kaso narinig kami ng Store Manager at pinagbigyan kami. Yey! Thank you po! Pinagbuksan kami kaya nakabili kami ng mga pasalubong. Buti na lang mababait at accommodating yung mga tao sa ANP, hindi gaya sa Saltimboca. Hmp!

Nagpaturo din kami sa mga staff kung pano pumunta sa Manukan Country kung san balak namin magdinner. Winner yung isaw. Malamang pagbalik namin sa Manila highblood na kaming lahat. At nagtry din kami ng talaba (tumataginting na P20 ang isang plato. Akala namin isang  piraso lang yung P20 na talaba. )

Dahil may Calea cake na utang sa amin si Honeylette, nagpautnaw kami ng mga kinain namin sa Manukan Country. Nilakad namin pabalik ang Calea. Medyo malayo sha kaya yung iba nag-jeep na. Haha.

Yung mga nag-jeep, nauna sa Calea at nagorder na.

Ice Cream cake (top) and Blueberry Cheesecake (bottom)


Hindi ko alam yung pangalan ng lahat ng cakes. Favorite ko yung Blueberry Cheesecake. May touch ng cinnamon. Gusto namin tikman lahat ng cakes pero busog na busog na kami at nahirapan na kami ubusin yung cakes na libre ni Honeylette. Hehe.

Pagkatapos ng cakes, balik na sa Saltimboca para magpahinga. Kelangan uli magising ng maaga para mamili ng pasalubong at dahil maaga pa ang flight ni Boss Gelaine pabalik ng Gensan.


Danjugan Island Marine Reserve and Sanctuaries



15th St. – Lacson St., Bacolod City, Negros Occidental



Lourdes – C Bldg., Lacson St. Bacolod City, Negros Occidental (034) 433-8664

Potted Potter

Pahinga muna sa Bacolod posts (may dalawang araw pa akong hindi nagagawa). Mashadong mahaba ang mga Bacolod posts eh. Kaya ito na lang muna…

Ang agenda ko ng umaga: Medical Mission sa Rizal National Science High School (RNSHS) organized by the alumi. Kaso kelangan ko umalis ng mas maaga para makaabot sa Potted Potter. Plus, nasa akin ang printed tickets namin kaya bawal ako malate.

Official Poster

With my nihon-esque family, we enter the theater. Habang nagaantay na magstart ang play, napansin namin yung isang actor na hawak yung libro. In character agad! Talagang inantay namin kung gagalaw sha o hindi. Gumalaw naman sha… pero hindi niya nililipat ng page yung binabasa nya. Tapos may nag voice over.

Show starts. Potted Potter squeezed all seven Harry Potter books in 70 minutes. Hindi ko ma-imagine kung pano itatawid ng dalawang actors (Jesse Briton and Gary Trainor) ang seven books ng silang dalawa lang.

Jesse & Gary
Photo c/o

Ang dami naming tawa. Ibang level ang energy nila Jesse at Gary. At kahit nasa Balcony kami nakaupo, kitang kita pa din ang mga facial expressions nila. Winner ang mga props, Hogwarts train, fire-breathing dragon and the wands. Shempre may live Quidditch Match pa na favorite part ni Jesse. Kumpleto ba ang Quidditch kung walang Golden Snitch? Shempre hindi. Hahaha. May mga song and dance number pa!

Photo from

Ang galing nung nagsulat ng play. Hindi nakakasawa yung mga jokes. Bilib din ako kila Jesse at Gary kasi ang bilis nila mag-adapt sa culture natin. Pinagaralan talaga bago sila sumabak sa entablado.  Tapos tatlong shows na sunod sunod sa isang araw. 30 mins lang ang pahinga nila sa pagitan ng mga shows na yun. X.X Definitely a must-see for all the Harry Potter fans out there. Yung ibang nanood nga naka-costume pa. Hehehe.

After ng play, pinagisipan namin kung san kakain kasi nagugutom na kami. Habang naglalakad at nagiisip kumain, nagkkwentuhan kami tungkol sa Cam Norte trip ni Mi.

M: Rio, party tayo sa birthday mo.

R: Sige, San?

M: Sa Calaguas.

R: Ikaw na ang madaming pera.

M: 2k plus lang yung nagastos namin.

R: Talaga? Go!

Boom! Sabog nanaman ako neto. Hahaha.

Maya-maya konti, napagkasunduan namin pumunta kami ng Little Tokyo dahil nagccrave kami ni Mi ng Japanese food at naghahanap din sha ng flour na pang gawa ng mochi. Habang nagddrive si Mi papuntang Little Tokyo, napagusapan ang paghahanap ko ng navigator. Kelangan ko ng lalaking navigator. Haaayy… Ang hirap naman… Pansamantagal, si Dha muna. Haha.

Pagdating ng Ltitle Tokyo, nag-grocery na si Mi para sa mochi nya. At dahil maaga pa, sarado pa yung mga kainan. Lungkot… Plan B. Market Market ang bagsak namin para kumain sa Sushi King. Natawa ako kasi napansin kong may tofu ang order naming tatlo. Kay Dha, sizzling fish and tofu. Sakin naman tofu don. Ang order naman ni Mi sushi at spicy noodles na may tofu.

Hindi kumpleto ang isang meal ng walang dessert. Dinayo pa namin ang Slice sa dulo ng Bonifacio High Street para nagdessert at matikman ang pinagmamalaki nilang Choco Yema cupcake.

(From top to bottom) Choco Yema, Rocky Road and Candyland Choco cupcake

Moist yung Choco Yema cupcake kaya masarap. Gagayahin ko ito. Haha. Yung Rocky Road masarap din. May touch of banana. Yung Candyland, medyo dry yung cupcake pero bumawi sa icing. Gawa sa mamahaling butter yung icing kaya masarap.

Choco Stirrer for Mi

Isang block ng bittersweet chocolate at mainit na gatas. Yum…

Citrus Burst for me

Coffee + Orange tapos may bonus na granola. Hindi ko feel yung granola kaya hindi ko ginalaw. Masarap naman yung coffee. Ang unang malalasahan mo yung asim factor ng orange tapos mawawala at mapapalitan ng coffee. Kaso hindi ko na naubos kasi inaantok na ako… Wrong move.

Kay Dha naman Naked Dark Chocolate. Purong cacao tapos may milk at sugar na nakahiwalay. Ikaw na ang bahala magtimpla. Tinikman ni Dha ngunit hindi kinaya ng powers nya. Para sa isang tao na hindi naglalagay ng creamer sa kape nya at uber konting asukal, matindi talaga yung Naked Dark Chocolate kasi binuhos nya lahat ng milk at sugar sa chocolate ng walang alinlangan.

Habang nagdedessert, napagusapan ang pagdating ng pasko at plinano na namin ang Christmas party ng Kuku-core. Overnight stay sa Taytay. May dalawang choices:

1) Tea party sa Picnic Grove, meaning nakadress lahat with matching hat (lakas lang ng trip) or

2) Rent ng bahay tapos party sa garden.

Paguusapan pa sa email kung anong mangyayari. Sana may raffle uli sa party. Haha.


G/F Bonifacio High Street Central, West Superblock, 7th Ave cor 29th St Fort Bonifacio, Taguig (02) 565-1998

Bacolod – Chapel of Cartwheels, Carbin Reef & The Ruins (Day2)

Pagkagising, kinatok na namin yung mga kasama namin. Mayamaya konti dumating na yung second batch (kasama na yung mga naiwan ng plane) para magcheck-in. Habang nagaantay sa mga nagaayos pa ng sarili, lumabas kami ni Dha at Gel para maghanap ng mabibilhan ng breakfast ngunit maaga pa at sarado pa ang mga kainan. Bumili muna kami ng napay (hindi ko napansin yung pangalan nung bakery ^__^? churi), baon namin papuntang Carbin Reef sa Sagay.

Pagbalik namin, dumating na din yung van namin. Nakilala namin si Uncle Sam, ang driver namin papuntang Sagay City. Dahil recommended ni Sir Mon, nakiusap kami kay Uncle Sam para idaan kami sa Chapel of Cartwheels sa Manapla dahil on the way naman ito.

Chapel of Cartwheels

“The Crucifix” of the Chapel of Cartwheels

Pagkatapos ng pictorial, dinaan kami ni Uncle Sam sa bilihan ng masarap na puto sa Manapla. Available in plain and cheese flavor. Ang ine-expect ko yung plain nilagyan lang ng cheese sa ibabaw ngunit hindi. Hahaha. Kulay yellow (duh!) yung cheese flavor na puto, mas bet ko yung plain (himala!) pero masrap parehas.

Mahaba haba ang biyahe papuntang Carbin Reef pero nabawasan ang estimated travel time namin dahil kay Uncle Sam.

Inihatid kami ni Uncle Sam sa Museo Sang Bata Sa Negros, isang interactive children’s museum, pagbaba namin tinawagan ni Mi yung contact nya na maghahatid samin sa Carbin Reef kasi by schedule and punta dun.

Museo Sang Bata Sa Negros

Antay ng konti at dumating na din yung contact namin, at pinasakay na kami sa bangka papuntang Carbin Reef. Bago kami umalis, may nag-brief samin ng house rules. Protected area ang Carbin Reef at bawal maguwi ng kahit ano at lahat ng basura namin dadalhin namin. The  usual stuff. More or less 30 mins ang biyahe. Super excited ako kasi first time ko sa isang sand bar! Woot woot! Ayan na! Natatanaw na namin ang Carbin Reef. Ang ganda!!!!

Carbin Reef! Wow!

Sand Bar! Weeee~

Ayun ang tent namin (rented for P300 for single, P500 naman kung double). Lagayan lang naman ng gamit kaya ok na kami sa single. Hehe.

Nilagay lang namin yung gamit namin sa tent tapos nagpictorial na. Ang linaw ng tubig, may maliliit na isda na sa may shore. ^__^
Snorkeling na! Time to gear up! (P300 per pair, includes gear and guide)

Fins!!!! Ang hirap maglakad ng may fins ah…

Life vest? Check! Goggles? Check! Fins? Check! Pagdating sa snorkeling spot, binaba nila koya yung hagdan(?) deretso sa tubig!!! Dahan dahan kaming naglakad (sabi ni kuya dapat daw patalikod yung lakad pag may fins pero matigas ulo namin at hindi kami nakinig. Haha.)

Ang linaw ng tubig… akala mo mababaw pa pero uber lalim na pala. At ang daming giant clams! Wala nga lang akong nakitang masahdong madaming isda, pero nagenjoy pa din ako.

Nang mapagod kami sa pags-snorkeling, sumampa na lang kami dun sa pang balance ng bangka katig kasi wala na kaming energy umakyat ng bangka. Hahaha. Akala ko hindi ako makakaakyat dahil wala talagang lakas ang arms ko. Hahaha! Ang sarap pala dun maupo. ^__^

Pagbalik sa sand bar, kinain namin yung mga baon naming puto at tinapay at deretso tambay/pictorial.

Sand dollar!

Tanghali na at gutom na kaming lahat. Ang laman lang ng mga tiyan namin ay tinapay at puto. Haha. Bumalik na kami sa Sagay, nagbanlaw sa Museo Sang Bata Sa Negros tapos naghanap na kami ng makakainan.

Glenda’s for lunch

Then pictorial ng saglit sa Legendary Siete sa Sagay City tour bago bumalik ng Winbelle.

Rio, Ann, Rhoda, Heidi, Jaja, Gel and Honeylette


Pagbalik sa Winbelle, nagpahinga at natulog ang mga dapat matulog habang nagliwaliw kami ni Dha at Gel at nagpictorial sa Church.

San Diego Pro Cathedra

Loob ng church… So colorful!

Hindi ako nakapasok sa loob ng church kasi wala ako sa wisho… Nahihilo ako at medyo nasusuka. Buntis? Haha.

Pagbalik sa Winbelle, nagpaturo kami sa receptionist kung pano pumunta ng Ruins. Sakay lang daw kami ng bus papuntang Bacolod City then baba sa Talisay. Tapos trike na lang papunta sa Ruins. Ang problema, hindi mashadong alam ng mga tao ang Ruins (weird…) Ibinaba kami ni koya sa Talisay pero malayo pa pala sa sakayan ng trike.

Pagdating namin sa pila ng trike, parang hindi pa sigurado sila koya kung san yung Ruins… Pagkatapos mag-brainstorming nila manong trike driver, gorah na kami sa The Ruins. Grabe yung daan papunta sa Ruins, parang ruined na. Haha. At grabe ang layo! Inabot ng P200 yung trike namin (more or less P30 per head, six kami per trike).

The Taj Mahal of Negros Occidental

Entrance fee is P60 per head. Pag dating namin, namangha na kami sa ganda ng lugar. May lumapit samin at tinanong kami kung gusto namin sumama sa tour. Gorah! Tour!

Meet Kuya Roger!

Hyper si Kuya Roger at super funny. Sumasakit ang ulo ko sa mga jokes niya. Laugh trip talaga. May natutunan pa kami. Yung finishing ng Ruins gawa sa cement at egg whites. EGG WHITES!!! Napakatibay ng binder ng egg whites kahit na sinunog na yung Ruins ng three days, eto, nakatayo pa din.

After ng tour, pictorial uli shempre. Nagulat na lang kami lumapit si Kuya Roger samin at kinuha yung camera ni Ann sabay turo kung saan kami tatayo at magpopose…

Eto, walang special effects. Ipinatong lang ni Kuya Roger yung camera sa ibabaw ng salamin na table sa gitna ng garden… Astig!

Kuya Roger: Isa pa..

Kuya Roger: Dito po tayo…

Kuya Roger: Compress po tayo…

Lahat yan si Kuya Roger ang kumuha. Hahaha. Nakakastress pala maging mowdel. Lalo na kung kasing demanding ni Kuya Roger ang photographer mo. Buong time ng pictorial namin tawa kami ng tawa. Tip: ang pinakamagandang oras na pumunta dito ay mga 530PM. Ang ganda ng lugar during the sunset.

Takipsilim sa Ruins

The Ruins at night… BEAUTIFUL!

At dahil ayaw na namin sumabak sa daan pauwi sakay ng trike, nagpasundo kami kay Uncle Sam pabalik ng Winbelle. Habang nagaantay, bumili kami ng souvenir at tumabay uli kasama si Kuya Roger. Grabe. Hindi sha nauubusan ng kwento at jokes.

Continuation ng laugh trip with Kuya Roger

Kuya Roger: Pag sinabi mong Negros Occidental, ang unang naiisip ng mga tao ay The Ruins. Pag sinabi mong The Ruins, ang unang papasok sa isip ng mga tao ay si Roger.
Hmm… Hindi malayong mangyari yun, Hehe. Thanks so much sa pagtour at pagtambay kasama samin habang inaantay ang sundo namin, Kuya Roger! The best ka! \m/

Dumating na si Uncle Sam at nagulat kami kasi iba ang dinaanan namin pabalik. Maayos yung daan at saglit lang andun na kami sa Silay City proper. Hindi kasi alam nila manong trike driver yung short cut, kaya katakot takot yung daan na tinahak namin papunta ng Ruins kahit na may mabilis palang daan.

Nagpababa kami sa El Ideal kaso, sarado. Bigo pa din. Naghanap kami ng makakainan kaso sarado na ang karamihan ng kainan. 730PM palang… Naglakad lakad na lang kami at nakita namin ang Andie’s. Buti na lang may bukas pa…

Wala nang picture picture ng mga pagkain. Gutom na kaming lahat kaya deretso kain na pagdating ng mga order namin.

Naglakad uli kami pabalik ng Winbelle. Conversation with Mi (my trainer):

Mi: Kabisado ko na ang Silay. After one day, hindi na ako maliligaw.

Rio: … Wala… 😦

Mi: Maghanap ka ng traveling partner mo na may sense of direction para may navigator ka.

Rio: Hindi pwedeng ikaw?

Mi: May traveling partner na ako eh…

So… auditions para maging navigator ko is now open. Requirements: Bonggels na sense of direction (kaya magbasa ng maps) at kaladkarin. Hahaha.

Anyway, pagbalik sa Winbelle, ligo, ayusin ang day bag for tomorrow’s agenda, then tulog. Maaga ang call time namin kinabukasan. 500AM susunduin kami ni Uncle Sam.

Uncle Sam – 09193036501

Carbin Reef – Contact Tourism Office for reservations

Bacolod – Walking Silay Tour (Day1)

From work, pumunta si Dha sa Libis dahil sa bahay sha matutulog para sabay na kami papuntang airport at para matikman ang masarap na waffles ng Hanoel.

Picture c/o Jo (ninakaw ko lang ^__^v)

Nagtanong pa ako kay Zaicy kung san na lumipat ang Hanoel. Sa may Ynares daw so lakad kami ni Dha galing sa bahay papuntang Ynares kaso hindi namin natagpuan ang Hanoel. Napagkasunduan namin na sa KFC sa MIA road na lang kumain kasi baka malate kami sa flight namin.

Saktong sakto lang ang dating namin sa KFC, kung nakita namin ang Hanoel, malamang naiwan kami. Haha. Pagdating ni Mi (aka Deia) sa KFC, sumakay na kami ng taxi papuntang airport. Yung unang nasakyan naming taxi joke time, P100 per km daw. Isang malaking joke si manong kaya bumaba kami. May mga taxi dun na 150 lang asa airport ka na. Tsktsktsk…

Pagdating namin ni Dha at Mi sa airport, andun na sila Honeylette at John at sabay na kami nagcheck-in. Tinawagan ni Honeylette yung ibang kasama namin na kumakain para sabihin na nakapila na kami sa counter.

Si Nice, yung magche-check in samin sa counter sinabihan kaming close na daw ung counter kasi late kami. Shempre naginit ang ulo namin. Naka-mobile check-in kami. At asa pila kami sakto sa oras, hindi namin kasalanan kung matagal yung mga nauna samin sa pila kaya nalate kami. Ang ending, binigay din samin yung boarding pass namin at hinatid kami ni Kuya sa shuttle papunta sa plane. Pagdating namin sa shuttle, nalaman namin na hindi pa nakakasakay yung mga kasama namin. Panic mode kaming lahat. Tinawagan namin sila kaso walang sumagaot. Wala na kaming choice kung hindi sumakay ng plane ng wala sila. Nakausap ni Mi yung isang kasama namin na nasa gate na daw saktong pagsara ng pinto ng plane. Tsktsktsk….

Honeylette, Dha, Rio, Mi
Photographer: John

In fairness sa AirPhil, on time umalis ang plane namin. After an hour, asa Bacolod na kami! Paglapag ng plane, tinawagan agad ni Mi yung mga naiwan sa Manila. Nakapagpare-book sila pero kinabukasan na sila makakarating.

From the airport, sumakay kami ng taxi para ihatid kami sa Winbelle Pension House. Pinakilala kami ni John sa kapatid niyang hyper na si Jaja at Ann (friend ni Jaja). Malinis yung rooms at maayos ang CR kaya ok naman yung place. Tapos very accomodating pa yung mga staff.

Kumain lang saglit then deretso na kami sa walking city tour sa Silay. Bilang assistant ng punong-abala, sakin binigay yung mapa ng city (galing sa Google maps) na may directions na pupuntahan namin.

Silay Walking City Tour Map

Oh no! Pressure much! Medyo madaming liko kaya hinati namin ni Dha yung pag lead sa group. Maliit lang yung city kaya keribells lakarin. Sobrang daming ancestral houses na uber ganda. Sabi ni Mi may options sa net na magrent ng van para sa tour. Pero dahil cheapetiks kami at mahilig kami maglakad, walking tour ang drama namin.

RCBC Building
Ann, Jaja, Honeylette

At dahil ako ang navigator, naligaw kami. Parang magic, narating namin ang Balay Negrense ng hindi namin namamalayan. Ang dapat naming pupuntahan ay ang Hofilena Ancestral House. Haha. In my defense, wala kasing pangalan yung mga street kaya hindi ko alam kung tama yung pinupuntahan ko. XD

Balay Negrense

May entrance na P50 per head. Pasok kami para mag-pictorial. Sayang dahil walang tour guide. Maganda yung bahay pero may creepy factor yung mga damit at sapatos na nakadisplay.

Paano tayo napadpad dito? Paano tayo makakarating sa Hofilena?

Habang nagiikot yung mga kasama namin, fini-figure out namin ni Mi ang mga pangyayari at kung anong next game plan namin. Yung round table na yun?  Isa lang naman shang Family Circle! Astig much!

Sino ba ang nagpauso ng Family Tree? Dapat ganito: Family Circle!

Si Ann may natagpuan na bagong friend na lumabas sa picture nung kinuhanan nya yung isa sa mga damit na nakadisplay. Nagulat na lang kami ng biglang nagtiliian yung mga kasama namin habang kami ay nageenjoy sa souvenir shop.

Ganda noh? 75k lang naman… Murang-mura.

My favorite… kung mayaman lang ako binili ko na ito. haha.

Pagdating nila Ann, pinakita agad nila ang new found friend niya tapos lumabas na kami para magpapicture uli bago kami gumorah sa next destination namin na iniisip ko pa din kung pano ko pupuntahan. >__<

Sa wakas, natagpuan din namin ang Hofilena Ancestral House. By appointment ang punta dito, pero dahil busy mashado si Mi, hindi sha nakatawag. Pagdating namin, bukas ang gate so deretso kami sa loob na parang amin lang yung bahay. May entrance uli na P50 per head. After namin magbayad, pinakilala na samin si Mr. Ramon Hofilena, ang may ari ng napakagandang bahay na kakarating lang galing sa farm nila, bilang tour guide namin sa mga oras na iyon.

Fail kami kasi hindi kami makasagot sa kahit anong tanong nya. Haha. Super astig yung loob ng bahay nya. Naiiyak ako sa ganda. Walang spoiler para pagnagtour din kayo sa bahay nya hindi din kayo makakasagot sa kahit anong tanong nya. Bwahahaha. Astig yung mga collection ng paintings at kung anu-anong anek anek galing sa iba’t ibang bansa. May kwento ang bawat painting at lahat ng bagay na makikita mo. Wish ko lang pwede ko i-record lahat ng sinasabi nya pati na din ang mga nararamdaman kong pagkamangha sa lahat ng sinasabi ni Sir Mon.

Hulaan nyo kung ano yung asa loob ng box na nakuha ni Sir Mon sa Japan. Hindi yan earings…

May demo at brief history pa kami tungkol sa printmaking. Sayang kasi hapon na kami nakarating kaya binawasan ni Sir Mon yung mga kwento niya. Ang normal tour daw sa bahay nya ay inaabot ng half day, pero sa kulang kulang 2hours namin kasama si Sir Mon, sobrang dami kong natutunan. Wish ko lang matuloy ang arts and culture tour niya this December kasi gusto ko pumunta. Sobrang amazing.

Kung makakapunta kayo dito sa bahay ni Sir Mon, may dalawng paintings kayo na makikita na may nakadikit na post-it. Ipatanggal nyo yung post-it sa dalawang paintings. Nashock na kami mashado dun sa isang painting kaya hindi na namin napatanggal yung isa pa. Haha.

Nafeel ko din na natuwa samin si Sir Mon mashado kasi attentive listeners daw kami. Ni-invite pa nya kami to stay overnight (tempting! ang dami pang ikkwento nun sigurado!). Haha.

Pagkatapos ng tour, nagrecommend pa si Sir Mon ng mga masarap kainan at bilhan ng pasalubong sa Silay (Mi taking down notes). Bago kami humayo, shempre hindi kami papayag ng wala kaming picture kasama si Sir Mon. Grabe, sulit na sulit ang pagbisita namin sa Hofilena Ancestral House dahil sa mga natutunan namin. Stay healthy and see you on December, Sir Mon! ^__^

Jaja, John, Honeylette, Sir Mon, Ann, Rio, Mi, Gel, Dha

Hmm… kung hindi kami naligaw hindi namin aabutan si Sir Mon at hindi din kami makakapasok ng Balay Negrense. May magandang dahilan ang pagkaligaw namin. Wahahaha! Oo, pinagtatanggol ko uli ang sarili ko. 😛

Nagiba kami ng daan pauwi kasi iniwasan namin yung haunted house na sinasabi ni Sir Mon, at hinanap namin ang Cafe 1925 dahil highly recommended niya ito. Paglabas namin ng bahay, hinabol pa kami ng isang kasama ni Sir Mon para sabihin na may parada ngayon. Swerte talaga! Naabutan pa namin yung parada. Nice!

Konting lakad lang, nakita na namin ang Cafe 1925 located at the back of Bank of PI (BPI) near El Ideal. While waiting for our food, nagrevise kami ng itinerary bukas para mapuntahan ang Church of Cartwheels na nabanggit din ni Sir Mon.

Maliit lang yung place pero maganda yung ambiance at cozy. Malaki yung serving nila at nakakalula yung mash potato nila. Parang wala ng bukas kung makapag scoop ng mash potato. XD Busog much! Ang pinakamahalaga, sulit ang 190 pesos mo! Good for two na ang isang order. Ayos db?

Pork Sirloin and mash potato with salad

For dessert, pinuntahan namin ang El Ideal para tikman ang Guapple Pie na pinagmamalaki din ni Sir Mon ngunit 830 PM na kami natapos magdinner at sarado na ang El Ideal. Naghahanap kami ng sign kung anong oras sila open ngunit wala kaming makita. 😦

Naglakad kami pabalik ng Winbelle para magpahinga. Ang call time namin kinabukasan ay 7AM. May van na susundo samin para ihatid kami sa Carbin Reef.

Winbelle Pension House in Silay City

2nd Flr, WH Arcade
Rizal Street, Silay City
Negros Occidental
Philippines 6116
+63 (34) 495-5898

Café 1925
14 J. Ledesma St., Silay City, Negros Occidental
Telephone number: (034) 714-7414
Store Hours: Monday to Saturday, 9am-10pm / Sunday 9am-8:30pm

Previous Older Entries